ده کارگردان سی فیلم

بهرام بیضایی (۵ دی ۱۳۱۷)

• رگبار (۱۳۵۱)
  نخستین فیلم بلند مهم بیضایی و اثری که نگاه شاعرانه، دغدغه‌های اجتماعی و سبک روایی خاص او را وارد سینمای ایران کرد.
• باشو غریبه کوچک (۱۳۶۴)
  یکی از ماندگارترین فیلم‌های تاریخ سینمای ایران درباره جنگ، مهاجرت، تفاوت‌های فرهنگی و امکان همدلی میان انسان‌ها.
• مسافران (۱۳۷۰)
  اثری نمادین و فلسفی درباره مرگ، زندگی و سنت‌های ایرانی که از پیچیده‌ترین و پخته‌ترین فیلم‌های بیضایی است.

داریوش مهرجویی (۱۷ آذر ۱۳۱۸ – ۲۲ مهر ۱۴۰۲)

• گاو (۱۳۴۸)
  یکی از پایه‌های موج نوی سینمای ایران؛ فیلمی نمادین درباره فقر، هویت و فروپاشی روانی انسان.
• اجاره‌نشین‌ها (۱۳۶۵)
  یکی از موفق‌ترین فیلم‌های اجتماعی مهرجویی که با طنز، مشکلات جامعه شهری و بحران مسکن را نقد می‌کند.
• هامون (۱۳۶۸)
  مهم‌ترین فیلم روشنفکری سینمای ایران؛ تصویری عمیق از بحران هویت، عشق، فلسفه و سرگشتگی انسان معاصر.

عباس کیارستمی (۱ تیر ۱۳۱۹ – ۱۴ تیر ۱۳۹۵)

• خانه دوست کجاست؟ (۱۳۶۵)
  فیلمی ساده اما عمیق که کیارستمی را به جهان معرفی کرد و نمونه‌ای برجسته از سینمای کودک و اخلاق انسانی است.
• کلوزآپ (۱۳۶۸)
  ترکیبی خلاقانه از واقعیت و داستان؛ یکی از مهم‌ترین آثار سینمای جهان درباره هویت و میل انسان به دیده‌شدن.
• طعم گیلاس (۱۳۷۶)
  برنده نخل طلای جشنواره کن و یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار سینمای ایران در جهان؛ فیلمی فلسفی درباره زندگی و مرگ.

مسعود کیمیایی (۷ مرداد ۱۳۲۰)

• قیصر (۱۳۴۸)
  فیلمی جریان‌ساز که قهرمان فردی، عدالت‌خواهی شخصی و سینمای خیابانی را وارد فرهنگ سینمای ایران کرد.
• گوزن‌ها (۱۳۵۳)
  بسیاری آن را بهترین فیلم کیمیایی می‌دانند؛ اثری اجتماعی درباره رفاقت، اعتیاد، فقر و شکست نسل سرخورده.
• سرب (۱۳۶۷)
  یکی از پخته‌ترین آثار کیمیایی پس از انقلاب؛ فیلمی درباره هویت، مهاجرت، عدالت و جهان اخلاقی مورد علاقه او.

سهراب شهید ثالث (۷ تیر ۱۳۲۳ – ۱۰ تیر ۱۳۷۷)

• یه اتفاق ساده (۱۳۵۲)
  بازتابی از زیستِ خاموش و سردِ طبقه محروم، روایتی از تکرار و روزمرگی که در آن حتی مرگ هم «اتفاقی ساده» و بی‌تأثیر است.
• طبیعت بی‌جان(۱۳۵۳)
  تمثیلی تلخ از بحران هویت و بی‌گانگی انسان معاصر، که با از دست دادن شغل، تمام معنای زندگی‌اش را نیز یک‌باره از دست می‌دهد.
• در غربت (۱۳۵۴)
  نقدی بی‌آلایش بر نظام سرمایه‌داری و غربتِ انسانی کارگران مهاجر؛ روایتی از تنهایی و عدم امکانِ ارتباط در دلِ مدرنیته.

رخشان بنی‌اعتماد (۱۴ فروردین ۱۳۳۳)

• نرگس (۱۳۷۰)
  نقطه عطف سینمای اجتماعی بنی‌اعتماد و تصویری واقع‌گرایانه از فقر، عشق و حاشیه‌نشینی.
• روسری آبی (۱۳۷۳)
  یکی از ماندگارترین عاشقانه‌های اجتماعی ایران درباره تفاوت طبقاتی و محدودیت‌های فرهنگی.
• زیر پوست شهر (۱۳۷۹)
  یکی از مهم‌ترین فیلم‌های اجتماعی پس از انقلاب درباره زندگی طبقات فرودست شهری.

مجید مجیدی (۲۵ فروردین ۱۳۳۸)

• بچه‌های آسمان (۱۳۷۵)
  نخستین فیلم ایرانی نامزد اسکار؛ نمونه‌ای برجسته از سینمای انسانی و اخلاقی مجیدی.
• رنگ خدا (۱۳۷۷)
  اثری شاعرانه درباره ایمان، طبیعت، خانواده و نگاه متفاوت به معلولیت.
• باران (۱۳۷۹)
  فیلمی انسانی درباره عشق، مهاجرت و رنج کارگران مهاجر.

جعفر پناهی (۲۰ مهر ۱۳۳۹)

• بادبادک سفید (۱۳۷۳)
  برنده دوربین طلایی جشنواره فیلم کَن
• دایره (۱۳۷۶)
  برنده شیر طلایی جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز
• تاکسی (۱۳۹۳)
  برنده خرس طلایی جشنواره بین‌المللی فیلم برلین

ابراهیم حاتمی‌کیا (۱ مهر ۱۳۴۰)

• از کرخه تا راین (۱۳۷۱)
  یکی از مهم‌ترین فیلم‌های جنگی ایران درباره پیامدهای انسانی جنگ.
• آژانس شیشه‌ای (۱۳۷۶)
  مهم‌ترین فیلم اجتماعی-سیاسی حاتمی‌کیا و اثری تأثیرگذار درباره فاصله نسل جنگ با جامعه.
• به رنگ ارغوان (۱۳۸۳)
  یکی از کامل‌ترین آثار متأخر او با ترکیب امنیت، عشق و انتخاب اخلاقی.

اصغر فرهادی (۱۷ اردیبهشت ۱۳۵۱)

• درباره الی (۱۳۸۷)
  فیلمی که فرهادی را به سطح جهانی رساند و نمونه‌ای برجسته از روایت اخلاقی و رازآلود اوست.
• جدایی نادر از سیمین (۱۳۸۹)
  برنده اسکار بهترین فیلم خارجی؛ یکی از مهم‌ترین فیلم‌های تاریخ سینمای ایران درباره اخلاق، قضاوت و طبقه اجتماعی.
• فروشنده (۱۳۹۴)
  برنده دو جایزه مهم جشنواره کن و اثری عمیق درباره خشونت، آبرو و فروپاشی رابطه انسانی.